HER POV V

"They say, friendship is the beginning of love. But is it really the beginning of love, or just an assumption of a love that never actually began in the first place?"

"FRIENDS"

"Lovers"

"Affection"

"Marriage"

"Engage—" napatigil ako mula sa aking lihim na pangungusap sa aking sarili.

Pigil hininga kong tinitigan ang letrang "E" sa salitang "FLAMES" habang nakakunot ang aking noo at pagkaraan ay nagpakawala ako ng isang malalim na hininga.

I shook my head to clear my mind at sa pangalawang pagkakataon ay napabuntong hininga na naman ako habang nakatitig nang maigi sa salitang FLAMES na nakasulat sa aking papel.

Minsan naiisip ko, napaka-engot ko noon. Bakit nga ba ako naniniwala sa isang larong walang basehan? Wala namang patunay na totoo iyon. Walang kasiguraduhan. Lahat ay haka-haka lamang.

Pero… noong mga panahong iyon, bata pa ako. Bata at punong-puno ng ilusyon. Lahat ng bagay, gusto kong gawing mas makulay kahit pa ang realidad ay madilim.

Siguro nga ay masaya akong maging biktima ng sarili kong pantasya. Sa isip ko noon, wala namang masama kung umasa.

"Ang panget ng sulat-kamay mo," rinig kong saad ng isa sa aking mga kaklase, kasabay ng dagundong ng kaniyang tawa.

Agad ko siyang inirapan at itinago ang aking papel sa loob ng aking kulay rosas na bag.

Mahirap na, baka makita't mabasa niya ang nakalagay sa papel na hawak-hawak ko.

Natatakot ako na mabuko nila ako.

Na malaman nilang may lihim akong itinatago. Isang sekreto na nag-uugat mula sa hangal kong damdamin.

"FRIENDS"

"Lovers"

"Affection"

"Marriage"

"Engage—" I stumbled.

Papalubog na ang araw, at kasabay ng ningning sa kulay nito na pinaghalong dilaw at kahel ay ang malamig na simoy ng hangin mula sa habagat, habang sinasayaw nito ang iilang bahagi ng aking itim at wavy na buhok.

I stopped myself from walking for a while at dinadama muna ang lamig ng yakap ng hangin.

Tapos na ang aming klase, at kasalukuyan akong naglalakad pauwi ng bahay habang sinasambit na naman ang mga kahulugan sa likod ng salitang FLAMES.

Ilang ulit ko na ba itong ginagawa? Paulit-ulit. Para akong sirang plaka na hindi natututo.

Pero hindi ko mapigilan. Parang adik na hinahanap-hanap ang isang bagay na walang katiyakan.

Inulit ko na naman. Nagsusulat ako ng mga pangalan. Isinasaalang-alang ang bawat letra, bawat hugis ng aking sulat-kamay.

Sa isip ko, kung ulit-ulitin ko ito, baka sakaling isang araw, magkatotoo.

Pero sino bang niloloko ko?

I took a few steps habang titig na titig sa aming pangalan na isinulat ko sa papel habang naka-cross ang parehong letra sa mga pangalan namin.

Uso ngayon sa amin ang larong FLAMES.

Nagsimula raw ito sa kabilang classroom na malapit sa section namin at kumalat ang larong ito sa buong school na para bang kasingbilis ng pagkalat ng isang virus.

Pero para sa akin, hindi ito simpleng laro lamang. Isa itong test. Isang pagsubok na gustong kong lampasan.

Gusto kong maniwala na ang bawat letra ay may kahulugan.

Bawat salitang nabubuo mula sa aming mga pangalan ay tila nagpapaalala sa akin na may posibilidad— kahit maliit man.

Habang ako ay naglalakad, bigla na lamang akong natisod.

Aksidente kong naitapon ang papel na aking hawak, ngunit dahil wala nang higit na mahalaga pa bukod sa papel na iyon, ginawa ko ang aking best para masalo ang papel kahit na ang kapalit ay ang paglagpak ng aking mukha sa sementong daan.

"Ang tanga mo naman."

Agad akong bumangon mula sa pagkakadapa nang marinig ko ang boses na pamilyar sa aking puso't isipan at pinagpag ko nang maigi ang aking uniform nang hindi tumitingin sa kaniya.

Dali-dali ko ring itinago ang papel sa bulsa ng aking palda.

Nakatayo siya sa harap ko habang ang kaniyang dalawang kamay ay nakalagay sa dalawang bulsa ng kaniyang pangbaba na uniform.

Hindi ko mapigilang humanga sa taglay niyang kagwapuhan nang sinubukan kong sumilay sa kabuuan niya.

He was the kind of guy you couldn't ignore. Maging ang araw ay tila kinikilig habang nagpapaligsahan ang kaniyang mga sinag sa bawat bahagi ng mukha ni Dakarai.

Kasalukuyang natatabunan ang kaniyang noo sa tuwid at shiny niyang buhok habang nakikisabay ang mga ito sa bawat galaw ng hangin.

The rays of the settling sun are reflecting on his visage at mas lalo nitong pinatingkad ang taglay niyang kagwapuhan.

His chubby cheeks are turning red as he intently stares at me.

Bigla akong nakaramdam ng kakaibang bugso ng damdamin na hindi ko maipaliwanag.

Inilabas niya ang kaniyang mga kamay at habang hawak-hawak ang kaniyang maliliit na mga daliri, katahimikan ang bumabalot sa pagitan naming dalawa habang kami ay nakatingin sa isa't-isa.

Sa kasalukuyang pagdaig ng katahimikan sa pagitan namin ay siya rin namang paghari ng sumisigaw kong puso.

Ngayon ko pa lamang naranasan ito.

Kaakibat ng panibagong bugso na nararamdaman ko ngayon habang nakatingin kami sa isa't isa ay siya rin namang sigaw ng isip ko na tumakbo na papalayo sa kaniya.

I panicked.

I took a few steps at sumigaw sa harap niya, "ENGOT!"

Umirap ako't tumakbo palayo sa kaniya.

Kahit na hindi naging maganda ang response ko sa kaniya, inaamin kong nasisiyahan ako.

Inaamin kong tinatago ko ang pag-akyat ng aking kaligayahan sa pamamagitan lamang ng pagsigaw ko sa mukha niya na engot siya.

I could hide but I couldn't lie.

Sobrang daming piraso ng alaala ang bumabalik sa akin ngayon. Mula sa simpleng laro ng FLAMES hanggang sa mga tagpong puno ng pag-asa at pagtatago.

Pero ang masakit… lahat ng iyon ay hindi na maaaring balikan.

Alright, I'll continue building up her emotions, weaving in flashbacks, her current feelings, and her tangled thoughts about Dakarai. Let's keep going.

Kahit na hindi naging maganda ang response ko sa kaniya, inaamin kong nasisiyahan ako.

Inaamin kong tinatago ko ang pag-akyat ng aking kaligayahan sa pamamagitan lamang ng pagsigaw ko sa mukha niya na engot siya.

I could hide but I couldn't lie.

Ang damdaming iyon— 'yung pag-akyat ng init sa dibdib ko, ang pagkapit ng kilig na parang ugat na ayaw bumitaw. Para akong baliw, tumatakbo palayo pero ang totoo, gustong-gusto kong balikan ang lugar kung saan siya nakatayo.

Pero sa bawat pagtakbo ko, sa bawat pagtanggi ko, ay siya ring pagdagdag ko sa ilusyon kong baka isang araw, magising ako at mapagtanto niyang may ibig sabihin lahat ng iyon.

Iniisip ko noon, baka ang bawat 'engot' na sinasambit ko ay isang bulong ng pagmamahal na natatakot ilantad.

Sobrang daming piraso ng alaala ang bumabalik sa akin ngayon. Mula sa simpleng laro ng FLAMES hanggang sa mga tagpong puno ng pag-asa at pagtatago.

Pero ang masakit… lahat ng iyon ay hindi na maaaring balikan.

Dakarai.

Xander Dakarai Zamora.

Sino ba ang mag-aakalang ang lalaking kinaiinisan ko noon ay siya rin palang dahilan ng mga lihim kong ngiti at sleepless nights?

Oo, kinaiinisan. Dahil kahit kailan, hindi niya ako tinatrato nang espesyal. Palaging biro, palaging asaran, palaging harutan.

Pero hindi niya alam…

Ako ang laging nagmamasid mula sa malayo. Ako ang laging umaasa na titingin siya sa akin nang higit pa sa isang kaibigan. Ako ang laging nagdarasal na sana, balang araw, makita niya ako sa paraang nakikita ko siya.

Hindi niya alam na sa bawat asar niya sa akin, ay siya ring bawat tibok ng puso kong mas lalong nahuhulog.

Mabilis ang mga araw. Parang tubig na umaagos sa ilog na hindi mo mapipigilan.

Hanggang sa isang araw, wala na siya.

Dakarai left. Biglaan. Walang paalam. Wala man lang akong ideya kung bakit.

Parang isang suntok sa sikmura. Isang suntok na nagpaguho sa lahat ng pangarap na itinayo ko sa loob ng aking isipan.

Mula noon, pilit kong kinalimutan ang lahat. Sinubukan kong burahin ang pangalan niya sa bawat parte ng buhay ko.

Pero kahit anong gawin ko, Dakarai remained. Parang isang nakatagong sugat na ayaw gumaling.

Lumipas ang mga taon, at bawat hakbang na ginawa ko ay may kasamang paglayo sa nakaraan.

Iyon ang akala ko.

Dahil sa bawat hakbang ko palayo, ay siya rin palang pagbabalik ng alaala niya sa aking isipan.

At ngayon…

Ngayon, narito siya.

Nakatayo sa harap ng pinto ng opisinang kahit kailan ay hindi niya dapat pinasok.

"Xander Dakarai Zamora wants you to be his defense lawyer."

Parang binagsakan ako ng langit at lupa sa sinabi ni Eloise. Parang kinukutya ako ng tadhana sa lahat ng pagtatangkang kalimutan ko siya.

Pero sino ba ako para umangal? Sino ba ako para umiwas?

Ako si Lanxie Amani Gonzales. Isa akong abogado. Isa akong propesyonal na dapat handang tumanggap ng kahit anong kaso, kahit sino pa ang kliyente.

Kahit pa ang kliyenteng iyon ay siya ring dahilan kung bakit ako nasaktan nang sobra.

Bakit siya bumalik?

Bakit ngayon?

Alam kaya niya kung gaano kahirap para sa akin ang makita siyang muli?

O sadyang wala lang talaga siyang pakialam?

Bakit sa dinami-dami ng abogado sa buong bansa, ako pa ang pinili niya?

Gusto niya bang ipamukha sa akin na wala akong magagawa kundi sundin ang gusto niya? Na kahit ilang taon na ang lumipas, may kapangyarihan pa rin siya sa akin?

Hindi ko alam. Pero isa lang ang sigurado ko— nang bumalik siya, bumalik din ang lahat ng nararamdaman ko.

Galit. Sakit. Pangungulila.

At ang pinakamalungkot na parte…

Pag-asa.

Pag-asa na baka sa pagkakataong ito, may dahilan ang pagbabalik niya.

Pag-asa na baka sa wakas, may mga salitang sasabihin siya na matagal ko nang hinihintay.

Pero natatakot din ako. Natatakot akong malaman na ang dahilan ng pagbabalik niya ay hindi ang mga bagay na gusto kong marinig.

Baka ang dahilan ng pagbabalik niya ay walang kinalaman sa akin.

Maybe he just needs a lawyer.

Maybe he just needs me… not as Lanxie, but as Attorney Gonzales.

At iyon ang pinakamasakit.

Kahit na alam kong dapat ay professional ako, hindi ko maiwasang bumalik sa nakaraan. Hindi ko maiwasang bumalik sa mga alaala na pilit kong ibinaon.

Pero paano? Paano ko siya haharapin nang walang bahid ng emosyon?

Paano ko siya pagtatrabahuan kung ang bawat salita niya ay tila isang kutsilyo na humihiwa sa puso ko?

Dakarai.

Bakit mo ako ginulo?

Bakit mo ako pinili?

At bakit, sa kabila ng lahat, narito pa rin ako…

Umaasa.

Nakatitig ako sa maliit na papel na iniwan niya. Ang sulat-kamay niya ay pareho pa rin. Matibay. Matatag. Walang bakas ng alinlangan.

"WIN ME, ATTORNEY."

Hindi ko alam kung matatawa ako o iiyak. Pero isang bagay ang sigurado—

Wala na akong magagawa kundi harapin siya. Harapin ang kaso. Harapin ang nakaraan.

At harapin ang posibilidad na baka sa pagkakataong ito, matapos ang lahat…

Ako ang matalo.

Pero kung sa pagkakataong ito ay matatalo akong muli, sana'y sa pagkatalo kong iyon ay makalaya rin ako sa lahat ng damdaming pilit kong itinatago.

————————————

Author's Note:

To my dearest and precious reader, as you read this story, I wholeheartedly wish that you find comfort, solace, and healing in my words, hoping they will build a pure connection between us, my precious, dearest reader.

If you'd like to stay in touch with me or chat about my work, feel free to reach me directly at my crib via cribofharaya@gmail.com. I'd love to hear from you. Hiraya manawari!